Het assortiment druivenrassen wat men zoal in de privé-tuinen tegenkomt is meestal niet zo groot: Boskoops Glorie, Rembrandt, Witte van der Laan, Frankenthaler. Als mensen rassen gaan aanplanten die specifiek geschikt zijn voor wijn werd meestal gekozen voor Müller Thurgau, Spätburgunder en andere traditionele soorten. Uitgezonderd de Boskoops Glorie en de Rembrandt hebben deze rassen nogal veel last van schimmelziekten. Zonder het gebruik van allerlei bestrijdingsmiddelen valt het resultaat dan meestal erg tegen omdat wij nu eenmaal een koel en meestal nat klimaat hebben. Toch is het zeer goed mogelijk om zonder bespuitingen met chemische middelen druiven te telen, als je maar de juiste rassen kiest. De laatste decennia zijn veel nieuwe rassen ontwikkeld die het goed doen in een koel klimaat en veel minder last van ziekten hebben: de zogenaamde schimmelresistente (of beter: schimmeltolerante) rassen. Deze rassen zijn bij uitstek geschikt voor de ecologische teelt. Hier zitten ook rassen bij die vanwege de redelijk grote bessen prima te gebruiken zijn als tafeldruif voor de buitenteelt.

Er bestaan zeer veel druivenrassen op de wereld, ruim 10.000 . Het spreekt voor zich dat de meeste niet geschikt voor de teelt in Nederland. We zitten aan de noordgrens van de commerciële wijnbouw. Het goede nieuws is dat deze grens langzaam opschuift vanwege de klimaatverandering.  De botanische grens ligt veel noordelijker. Er zijn mensen in Zuid Finland die druiven telen en soms maken ze er zelfs wijn van.

Waaraan moet een druivenstok voldoen om in Nederland met succes aan te kunnen planten:

Bestand tegen winterse kou. Dit is meestal geen probleem. Vele rassen kunnen strenge vorst weerstaan. Enkele rassen overleven -30 °Celcius.

De plant moet redelijk vroeg uitlopen zodat het groeiseizoen zo lang mogelijk is. Dit kan problemen geven in gebieden waar in mei nachtvorst voorkomt.

De trossen moet op tijd afrijpen, eind september is ideaal. Het weer is dan meestal nog redelijk zodat er voldoende suikers opgebouwd worden en het zuurgehalte kan dalen. Rassen die later rijpen lopen meer risico op rotten.

Bij voorkeur moeten de rassen ongevoelig zijn voor schimmels. Omdat het bij ons regelmatig regent en de vochtigheid vrij hoog is, krijgen schimmels gemakkelijk een kans.  

Reeds lang geleden is het onderzoek naar resistente druivenrassen begonnen. Eigenlijk moet je spreken van schimmeltolerante rassen omdat een 100% resistentie niet bestaat.Het bleek dat de druivenrassen uit Amerika een grote weerstand tegen ziekten bezaten, echter de smaak was nogal afwijkend, ook wel foxy genoemd. Men heeft deze rassen gekruist met de Europese soorten om op die manier een goede ziekteresistentie én een goede smaak te verkrijgen. De eerste hybriden die op deze manier ontstonden hadden nog niet de juiste smaak, maar door herhaalde kruisingen ontstonden rassen die de foxy smaak geheel kwijt zijn en bovendien een zeer goede weerstand tegen schim-mels hebben.

Vooral in Duitsland is men hier zeer veel mee bezig. Onderzoeksinstituten in Geisenheim en Siebeldingen bijvoorbeeld hebben al verschillende uitstekende schimmeltolerante rassen voortgebracht. Maar ook in Zwitserland kweekt men nieuwe rassen, kruisingen met b.v. Cabernet Sauvignon. Vele van deze nieuwe rassen staan inmiddels in Nederland.